Kur une qaja thoje un behem lot
e nuk te nderroj me askend ne bote
e kur the qe per ty me nuk jam
a e din se sa me ke vrare
netet e gjata qe i kalon
e di qe mu akoma ti mendon
kujt ja thu premtimet qe mu mi the
a je gati per ti tjerre
te ishe bere burre nje here ne jete
e te qendroje i vertete
prapa kraheve te mi qendroje
se e dije qe aty ekzistoje
dashuria ime si kristali
u ndot nga uji oqeanit
e perseri aty notonte
se shpresa gjithmone e motivonte
qendronte e vetmuar ne heshtje
dhe fytyra i kaplonte ne buzeqeshje
nuk dinte nga te shkonte
se ta ndiqja me lendonte
ktheheshe perseri mbrapa
se aty te priste vasheza
mendonte fillimin perseri
por ndodhte zhgenjimi i ri
perseri nuk hoqi dore
me shpresen se kte here do binte bore
dielli pervelonte
ai vazhdonte tme kerkonte
po kte here nuk isha aty
isha ne pafundesi
mendoja qe aty sdo vinte
por harrova qe ne zemren time ishte.
Ishte si dielli ndaj dites
por zhdukej ne fund te dites
e mesova nga qielli
te jetoja si dielli
diten ne shkelqim
e naten ne agim.