me vite një zot e di sa
unë jam në boshllëkun e trungut
të drurit qindvjeçar
një dru i nxirë nga korbat që rrinë në degët e tij
e rreth të cilit sillen ujqit e uritur
një dru të cilin kanë harruar ta presin ushtritë e huaja
kah kanë bredhur nëpër dheun e shkelur
një dru në rrënjët e të cilit ruhet nga të lehurat thesari i rimave

rri unë aty brenda në garroq
me frymën e lodhur dhe me dridhma
e stërlagur nga lotët
i dëgjoj krimbat si e brejnë drurin
dhe e ndjekin vargun më të ndritshëm
shikoj nga bira që e ka bërë me kamë një ushtar
i cili ka dalë prej rreshti
dhe ka shkruar
ululare cum lupis

rri shtang aty
e pres ndonjë yll të bjerë
ndonjë zog të ndalet
ta shoh ndonjë bukël
a ndonjë kaproll duke kullotur
ndonjë lule ta ngrejë kokën e të shfaqet
në perspektivën e birës së drurit të rrethuar me injorim
ta shoh ndonjë pikë lashte në fijet e barit
e mbi to fluturat që vallëzojnë
dhe ta dëgjoj ndonjë trishtil
a ndonjë qukapikth
ta dëgjoj nimfën si i bie lirës
dhe si këndon pranë burimit

kur bie terri lutem
që të pushojnë britmat e satrapit nga fshati i djegur
nga froni i hidhëtisë së përditshmërisë
se kur arrijnë britmat
edhe këtu përreth
këto virrma bëhen
flakë jeshile që e rrezikojnë drurin
mua në boshllëkun e tij
shullërin e paprekshëm
jehonën e këngës së orfeut
që ma mbron shpirtin e dërmuar
dhe erën e mirë të vjollcave
të strehuara ndër fjalët e poemave rilindase

ndonjëherë shfaqet një siluetë
në këndvështrimin tim
qëndron në cep të shkëmbit të murrmë
të cilin ma rrok shikimi
bien në sy dylbitë që i mban ajo
duket kjo punë
ajo ndjek dikë
pastaj nëpër ajrin plot vrugtësi
nëpër shiun e imtë
duken njerëzit si kthehen dhiareve të malit
nga hadi
e marshojnë të kërrusur drejt atdheut
vijnë me shpresë se do ta ngrenë kullën e katragjyshit
të bardhë e krenare
në bukurinë tonë vetmitare
ecin ata
po një pash vend s’e kalojnë dot

unë e hetoj se plagët më shtohen
nga kandrat parazite
nga ngushtica brenda në trungun e drurit
nga dhembjet e këmbëve
që m’i ka kafshuar ndonjë zvarranik helmues
atëherë më vjen të bërtas
më vjen të vrapoj
të shkoj fluturimthi shtegut të malit
që zana e stolis gjithmonë
në të dy anët
me lule
iris illyrica
por larashët sillen rreth drurit

do të kisha dashur ta jap kushtrimin nga vetmia
ta tregoj përrallën e kuqe përrallën e vrugtë
përrallën e mashtrimit me kalin

po kush do të më nxjerrë mua
nga ky boshllëk i namatisur
kush e dëgjon zërin e vetmisë së madhe
nga barku i drurit të molisur
e të mbetur brenda kufijve të mendimit të zi

këtu ku jam unë edhe erosi të harron
jo më dikush tjetër

o zot
më duket se po shndërrohem
në një ndërgjegje që s’bren
në një flutur të mbetur në xhepin e errët
të ngushticës së drurit
që s’ka dalje
ku nuk të vëren kush përveç merimangave
që përgjojnë në cerimanga
pos thneglave që ma kanë vërshuar shtatin
thuajse të shpenzuar
mua që si hamadriada jam bërë pjesë e drurit
të cilit vazhdimisht dikush i matet me sëpatë
siç i maten instancat poezisë