cóp/ë,-a

Përdorimi: emër i gjinisë femërore, numri shumës, kuptim i figurshëm, me kuptim mospërfillës

1. emër i gjinisë femërore, numri shumës
   cóp/ë,-a -a(t) dhe -ëra(t)
   • ▸ pjesë e diçkaje e shkëputur nga e tëra; pjesë e një të tëre, e kohës, e jetës etj.: një copë byrek (djathë, mish, bukë); copë guri (tulle, druri); copëra letre (qelqi); një copë tokë; një copë rrugë; një copë herë ca kohë; një copë një e tërë e pandarë; gjumë me copa gjumë i ndërprerë; copë mishi me dy sy (përçm.) njeri i trashë nga mendja; kush kërkon copën e madhe, humbet edhe të voglën (fj. u.); ku të tregojnë copën e madhe, merr lugën e vogël! mos prit shumë prej diçkaje që ta lëvdojnë tepër!
   • ▸ pjesë nga një vepër letrare, muzikore etj.: copa leximi; copa melodish.
   • ▸ #stofi a pëlhura që nevojitet për një veshje: copë për fustan.
     Shiko gjithashtu: #stofi
   • ▸ pjesë e një #bisku me #sytha për shartesë, kalem, pip: copa ulliri; shtim (shumëzim) me copa.
     Shiko gjithashtu: #bisku, #sytha
2. numri shumës
   • ▸ -ë(t) një send i veçantë që merret si njësi numërimi a përllogaritjeje: pesë copë libra; dhjetë copë dërrasa; punë (pagesë) me copë; shiten me copë.
3. kuptim i figurshëm, me kuptim mospërfillës
   • ▸ dikush a diçka pa vlerë; njeri i pafuqishëm e fatkeq: një copë burrë (grua); një copë mësues; atë copë shtëpi ka.