dëshmitár,-i

Përdorimi: emër i gjinisë mashkullore, numri shumës, fjalë në drejtësi, fjalë/shprehje zyrtare

1. emër i gjinisë mashkullore, numri shumës, fjalë në drejtësi, fjalë/shprehje zyrtare
   • ▸ dëshmitár,-i -ë(t) ai që është i pranishëm në një ngjarje ose që mund të dëshmojë për diçka; / ai që thirret për të dëshmuar para organeve të drejtësisë për atë që e di, që e ka parë ose që e ka dëgjuar vetë; ai që ftohet të jetë i pranishëm në një veprim ligjor: mosparaqitja e dëshmitarëve; dëshmitarët e martesës.