Përdorimi: mbiemër, antonim, kuptim i figurshëm, fjalë e veçantë
antonim
dréjtë (i, e)
▸ që është pa a pa kthesa ose i sheshtë e pa gropa etj.; që shkon a që zgjatet drejt; që nuk pritet me një tjetër; i shtrembër: vijë (rrugë) e drejtë; mur i drejtë.
Shiko gjithashtu:
▸ i pingultë; që nuk nuk është i prirur, i a i ; i shtrembër; i pjerrët: (cilindër) i drejtë (gjeom.).
Shiko gjithashtu: , ,
▸. i tillë që rritja e njërës anë ose e njërit faktor sjell rritjen e anës ose të faktorit tjetër; i zhdrejtë: përpjesëtim i drejtë.
Shiko gjithashtu:
kuptim i figurshëm
▸ që mendon, që gjykon e që vepron drejt, i paanshëm; që flet hapur; i çiltër; i ndershëm: është njeri i drejtë.
▸ që përputhet me e me kërkesat e shoqërisë e të moralit ose që bëhet sipas rregullave e ligjeve; që është me vend, i arsyeshëm; i mirë: është në rrugë të drejtë; kërkesë (ankesë) e drejtë.
Shiko gjithashtu:
kuptim i figurshëm, antonim
▸ që mbështetet në të vërtetën a që mbron të vërtetën, drejtësinë, lirinë, përparimin etj.; i vërtetë; i shtrembër; i gabuar: (teori) e drejtë; mendim (veprim) i drejtë; doli se ishte e drejtë.
Shiko gjithashtu:
fjalë e veçantë, antonim
▸ i drejtpërdrejtë; i zhdrejtë, i tërthortë: pjalmim i drejtë (bot.) pjalmim që bëhet kur i një luleje bie në krezat e pistilit të po kësaj luleje.