ëmbël

Përdorimi: mbiemër, emër, antonim, kuptim i figurshëm

1. emër, antonim
   ëmbël (i, e)
   • ▸ edhe si që ka shijen e sheqerit ose të mjaltit; që është bërë me sheqer; që ka #ëmbëlsi; i #hidhur, i thartë: mollë e ëmbël; pije të ëmbla; #kafe e ëmbël.
     Shiko gjithashtu: #ëmbëlsi, #hidhur, #kafe
2. mbiemër
   • ▸ që nuk ka kripëra të tepërta: ujë i ëmbël; tokë e ëmbël.
   • ▸ që të kënaq me shijen që ka: me bukë të ëmbël! (ur.) me jetë të lumtur!
   • ▸ që të bën të ndiesh kënaqësi trupore a shpirtërore, që të pëlqen, i bukur, i këndshëm: zë i ëmbël, ngjyrë e ëmbël; fytyrë e ëmbël; gjumë i ëmbël; fjalë të ëmbla e gur në #trastë (fj. u.).
     Shiko gjithashtu: #trastë
   • ▸ që nuk është shumë i pjerrët (për një vend); që rrjedh qetë; që bëhet shtruar e pa tronditje: #shpat i ëmbël; rrjedhje e ëmbël; fluturim i ëmbël.
     Shiko gjithashtu: #shpat
3. kuptim i figurshëm
   • ▸ që sillet mirë e butë me të tjerët: njeri i ëmbël; ka gojë të ëmbël është gojëmbël; e ka gjakun të ëmbël e duan të tjerët; është i dashur me njerëzit.