frymë

Përdorimi: emër i gjinisë femërore, kuptim i figurshëm, kryesisht, numri shumës, fjalë a shprehje fetare, përemër i pacaktuar, i ligjërimit bisedor

1. kuptim i figurshëm
   frým/ë,-a
   • ▸ ajri që thithim e që nxjerrim nga mushkëritë; frymëmarrje; shpirt (edhe në njësi #frazeologjike): marr frymë thith ajër, jetoj; gjalloj; mbushem me frymë; më merret (më zihet) fryma; ka frymë të rëndë nga goja i vjen erë e keqe; i doli (i iku, iu këput, iu #pre) fryma (nuk merr më frymë) vdiq; i erdhi fryma filloi të marrë frymë pas një të fikëti a të mpakëti; është me frymë është gjallë, nuk ka vdekur; mbeti pa frymë u #mpak; vdiq; / u nguros, ngriu (nga #çudia, nga frika etj.); me gjysmë fryme gati si i vdekur; deri në frymën e fundit deri në vdekje; është në frymë (të dikujt a të diçkaje) është fare pranë dikujt a diçkaje; me një frymë me nxitim, shpejt; menjëherë.
     Shiko gjithashtu: #frazeologjike, #pre, #mpak, #çudia
   • ▸ #parim themelor ose tërësi parimesh, pikëpamjesh a synimesh që përcaktojnë sjelljen e njerëzve; qëllimi a forca që na frymëzon në një punë; ideja kryesore a thelbi i diçkaje: fryma e kohës; fryma e bashkëpunimit; fryma e romanit.
     Shiko gjithashtu: #parim
2. emër i gjinisë femërore
   • ▸ ajër i një sendi që fryhet a shfryhet: fryma e kacekut.
   • ▸ erë që fryn: frymë e ftohtë (e ngrohtë).
3. kryesisht, numri shumës
   • ▸ vetë, njeri; banor: familje me pesë frymë; të ardhurat për frymë; sa frymë bëhet fshati?
4. fjalë a shprehje fetare
   • ▸ shpirt.
5. përemër i pacaktuar, kuptim i figurshëm, i ligjërimit bisedor
   • ▸ si asnjë: frymë njeriu nuk kishte.