fundit

Përdorimi: mbiemër, emër, antonim

1. emër, antonim
   fúndit (i, e)
   • ▸ edhe si që është në fund të një vargu frymorësh, sendesh a dukurish; i parë; që ka mbetur një i vetëm në fund; që është në fund të një ene etj.: #vagoni i fundit; fisheku i fundit; shtresa e fundit; s’është as i pari, as i fundit; i fundit o qesh, o qan (fj. u.).
     Shiko gjithashtu: #vagoni
2. mbiemër
   • ▸ që shënon mbarimin e një kohe ose të një pune a veprimtarie; që sapo ka ndodhur a sapo është bërë; më i riu: kohët (ditët) e fundit; lajmet (të rejat) e fundit.
   • ▸ që është para vdekjes; që është thënë para vdekjes: në çastin (në #grahmat) e fundit; vullneti i fundit porosia që lë dikush para vdekjes; deri në frymën e fundit deri në vdekje.
     Shiko gjithashtu: #grahmat
   • ▸ më i rëndë (për një ndëshkim, për një gjendje etj.): #masa e fundit; ka shkuar në pikë të fundit është në gjendje shumë të rëndë.
     Shiko gjithashtu: #masa
   • ▸ përfundimtar: qëllimi i fundit; i dha dorën e fundit (diçkaje) e përfundoi.
3. emër
   • ▸ edhe si që ka më pak vlerë a rëndësi se gjithë të tjerët: i dorës së fundit.