jetím,-e

Përdorimi: mbiemër, emër, kuptim i figurshëm

1. mbiemër, emër
   jetím,-e edhe si
   • ▸ që i ka vdekur nëna, babai ose të dy prindërit: fëmijë jetim; mbeti jetim; faji është jetim (fj. u.) askush nuk e pranon fajin që ka bërë.
2. kuptim i figurshëm
   • ▸ i shkretë, i vetmuar, pa njeri: ikën të gjithë, më lanë jetim.