kalimtar

Përdorimi: mbiemër, emër, fjalë në gjuhësi, antonim

1. mbiemër
   kalimtár,-e
   • ▸ që kalon shpejt, që zgjat vetëm pak kohë; i ndërmjetëm: gjendje (situatë, periudhë) kalimtare; e folme kalimtare (gjuh.) e folme e një krahine midis dy dialekteve.
2. emër
   • ▸ edhe si që ecën ose që kalon rastësisht diku: njeri kalimtar; tërhoqi vëmendjen e kalimtarëve.
3. fjalë në gjuhësi, antonim
   • ▸ që shënon një veprim, i cili kryhet nga #kryefjala dhe bie mbi kundrinën e drejtë; që merr këtë #kundrinë; jokalimtar: #folje kalimtare; me kuptim kalimtar.
     Shiko gjithashtu: #kryefjala, #kundrinë, #folje