këndsh/ëm (i), -me (e)

Përdorimi: mbiemër, antonim

1. mbiemër, antonim
   • ▸ këndsh/ëm (i), -me (e) që të jep kënaqësi (kur e sheh, kur e dëgjon etj.); i lezetshëm; i ëmbël; i pakëndshëm: gjumë (zë) i këndshëm; jetë (fjalë) e këndshme; njeri i këndshëm; në mënyrë të këndshme.