kóck/ë,-a

Përdorimi: emër i gjinisë femërore, numri shumës, fjalë në anatomi, kuptim i figurshëm, i ligjërimit bisedor, me kuptim mospërfillës, me ironi

1. fjalë në anatomi, numri shumës
   kóck/ë,-a -a(t)
   • ▸ çdo pjesë e skeletit të njeriut dhe të kafshëve kurrizore; copë nga kjo pjesë; / mbeturina pjesësh të skeletit; kockurina: iu thye kocka e këmbës; më dhembin kockat; deri në kockë (fig.) shumë thellë, deri në palcë; mish pa kocka s’ka (fj. u.); gjuha kocka s’ka dhe kocka thyen (fj. u.).
2. kuptim i figurshëm, i ligjërimit bisedor
   • ▸ pjesa kryesore, më e fortë dhe më e shëndoshë e diçkaje; thelbi; / qëndrueshmëri e karakterit; njeri i zoti: ai s’ka kockë për atë punë; kockë e fortë njeri që nuk mposhtet lehtë.
3. kuptim i figurshëm, me kuptim mospërfillës, me ironi
   • ▸ gjë e vogël e pa vlerë, që i jepet dikujt si lëmoshë a si #ryshfet: #mori (fitoi) një kockë edhe ai; vajti për një kockë deri në Poloskë. * (u bë) kockë e lëkurë u dobësua shumë; / u varfërua; më ranë kockat kam punuar shumë në një punë; u lodha, u dërrmova; i kanë dalë kockat është dobësuar shumë; la kockat (lëkurën) vdiq; u vra diku; / u mundua shumë në një punë; i mbeti kocka në fyt nuk ia arriti dot qëllimit për të përfituar diçka; mblodhi (shpiu) kockat u çlodh pas një pune të rëndë; ia theu kockat (dikujt) e zhdëpi në #dru; më zunë (më ranë) kockat rehat gjeta #prehje më në fund.
     Shiko gjithashtu: #ryshfet, #mori, #dru, #prehje