lúg/ë,-a

Përdorimi: emër i gjinisë femërore, numri shumës

1. emër i gjinisë femërore, numri shumës
   lúg/ë,-a -ë(t)
   • ▸ përdorëse me një kupë të vogël e me bisht të gjatë, për të ngrënë #gjellë etj.; sasia sa nxë një përdorëse e tillë: lugë gjelle (ëmbëlsire); lugë e madhe #lugan, #garuzhdë; një lugë sheqer (#kafe, reçel, mjaltë); një lugë (një majë luge) fare pak, shumë pak; vjeshtë e lugë kur nis të ftohet moti, duhet ngrënë mirë; luga e madhe të shqyen gojën (fj. u.) kush lakmon shumë, e pëson; atje ku bëhet dasmë e madhe, merr lugë të vogël! (fj. u.); nuk thahet deti me lugë (fj. u.); e di luga se ç’ka #vorba (vegshi, #poçja) (fj. u.) e di i zoti ku i pikon #çatia.
     Shiko gjithashtu: #gjellë, #lugan, #garuzhdë, #kafe, #vorba, #poçja, #çatia
   • ▸ vegël e metaltë, me një pjesë si kupë a si lopatëz dhe me bisht ose me një zgjatim, që përdoret për të marrë diçka, për të përzier etj.: lugë pastruese (tek.); lugë shpimi (tek.); lugë shënimi (usht.); lugë lulesh lopatë e vogël për të shkrifëruar dheun e luleve; lugë këpucësh mbathës; lugë thëngjijsh kaci zjarri; lugë #llaçi mistri.
     Shiko gjithashtu: #llaçi