mençur

Përdorimi: mbiemër, emër, antonim

1. emër, antonim
   ménçur (i, e)
   • ▸ edhe si i hollë nga mendja; i mprehtë, i zgjuar; / i urtë dhe i ditur; budalla: plak i mençur.
2. mbiemër
   • ▸ që është bërë a që është thënë me mend; që shpreh mençuri: punë (sjellje) e mençur; fjalë (këshillë) e mençur.