mundím,-i

Përdorimi: emër i gjinisë mashkullore, numri shumës, kryesisht, kuptim i figurshëm

1. emër i gjinisë mashkullore, numri shumës
   mundím,-i -e(t)
   • ▸ veprimi dhe gjendja sipas foljeve.
   • ▸ mund a përpjekje e madhe për të bërë ose për të arritur diçka; përpjekë: nuk i shkoi mundimi kot; s’e #mori mundimin s’bëri as përpjekjen më të vogël.
     Shiko gjithashtu: #mori
2. kryesisht, numri shumës, kuptim i figurshëm
   • ▸ dhembje ose vuajtje të mëdha trupore e shpirtërore: jetë me mundime.