plotë

Përdorimi: mbiemër, antonim

1. mbiemër
   plótë (i, e)
   • ▸ i mbushur tërësisht.
   • ▸ i shëndoshë e i mbushur në trup, në fytyrë etj.: grua e plotë.
   • ▸ që është një e tërë; që i ka të gjithë përbërësit; që i përfshin të gjithë ose të gjitha; që bëhet deri në fund: njësi e plotë; njohuri të plota; të dhëna të plota; studim i plotë; arsim i plotë.
   • ▸ që ka arritur fazën a shkallën më të lartë: pjekje e plotë; #gatishmëri e plotë; errësirë e plotë; me shëndet të plotë; / që ka lartësinë e cilësinë e duhur (për zërin a tingullin).
     Shiko gjithashtu: #gatishmëri
   • ▸ i trashë; i ngjeshur, i #dendur: #fill i plotë; pëlhurë e plotë.
     Shiko gjithashtu: #dendur, #fill
2. antonim
   • ▸ që shfaqet tërësisht në trajtën e saj; bosh: pamje e plotë; hënë e plotë.