rehatí,-a

Përdorimi: emër i gjinisë femërore, i ligjërimit bisedor, me kuptim keqësues

1. emër i gjinisë femërore, i ligjërimit bisedor, me kuptim keqësues
   • ▸ rehatí,-a gjendje pa shqetësime e pa mundime; #prehje; tërësia e kushteve për të jetuar mirë e pa mungesa; #prirja për të jetuar e për të punuar pa shqetësime dhe pa kokëçarje: rehatia #vetjake; gjeti rehati; shikon rehatinë e vet; ndjenja e rehatisë; i prishi (i ngriti) rehatinë (dikujt) e shqetësoi.
     Shiko gjithashtu: #prehje, #prirja, #vetjake