sertë

Përdorimi: mbiemër, i ligjërimit bisedor

1. mbiemër, i ligjërimit bisedor
   sértë (i, e)
   • ▸ që mezi lakohet a petëzohet; i ashpër: tel i sertë; llamarinë e sertë.
   • ▸ i fortë; i egër (në shije, në të pirë, në të nuhatur): uthull e sertë; duhan i sertë.
   • ▸ jo i afrueshëm, zemërak, i vrazhdë, i ashpër (për njerëzit); që shtrohet me vështirësi (për kafshët e punës); që të sulmon dhe të kafshon (për qenin): #mushkë e sertë; #kalë i sertë.
     Shiko gjithashtu: #mushkë, #kalë
   • ▸ i ashpër, i rreptë (për vendin dhe për dukuritë e natyrës): shtigje të serta; dimër i sertë.