ulem

Përdorimi: folje vetvetore, antonim, veta, kuptim i figurshëm, i ligjërimit bisedor, trajta pësore

1. antonim, veta
   úlem
   • ▸ zbres nga një vend më i lartë në një vend më poshtë; shkoj nga malësia në fushë a nga Veriu në Jug; zbres në tokë; ngjitem; ngrihem: ulu poshtë!; po ulen retë; u ulën në Myzeqe; ulem me parashutë; ulet në pistë; / III bie ngadalë mbi një sipërfaqe: ulet mjegulla.
2. antonim
   • ▸ zë vend ndenjur, rri diku; ngrihem, çohem: u ulën këmbëkryq; u ul në karrige (përdhe); ulem në bisht ulem galiç; / nis një punë që kërkon të rri ndenjur; #filloj të bëj diçka që kërkon kohë, shtrohem: u ulën në bukë; u ulën shtruar ia nisën një pune pa u ngutur e me kujdes.
     Shiko gjithashtu: #filloj
3. veta
   • ▸ III shkon më poshtë nga sipërfaqja, bie, vithiset; bëhet më pak i ngritur: u ulën degët; u ul toka; iu ul #gunga; / perëndon, varet: u ul dielli.
     Shiko gjithashtu: #gunga
4. folje vetvetore
   • ▸ #kërrus trupin, përkulem: ulu, se mos përpjekësh kokën!.
     Shiko gjithashtu: #kërrus
5. veta, kuptim i figurshëm, folje vetvetore, antonim
   • ▸ III, edhe e ul3; rritet; ngrihet: po ulet temperatura; u ul niveli i ujit; u ul era (stuhia); m’u ul dhembja (inati).
6. kuptim i figurshëm
   • ▸ përulem përpara dikujt; nënshtrohem; më bie vlera ose rëndësia: nuk ulet në sytë e të tjerëve.
7. kuptim i figurshëm, i ligjërimit bisedor, trajta pësore
   • ▸ qetësohem, më bie zemërimi: u ul shpejt. / úlem.