veçantë

Përdorimi: mbiemër

1. mbiemër
   veçántë (i, e)
   • ▸ i ndryshëm nga të tjerët; jo i bashkuar a i bërë një me të tjerët, i veçuar; jo i zakonshëm, karakteristik: tip i veçantë; lëndë e veçantë; rast i veçantë; e qeshur (zë) i veçantë.
   • ▸ që është lënë veçan për dikë a për diçka; i posaçëm: autobus i veçantë për të moshuarit; numër i veçantë i revistës.
   • ▸ shumë i madh, i jashtëzakonshëm; i posaçëm: me kënaqësi të veçantë; për merita të veçanta; kujdes i veçantë.