vérbër (i, e)

Përdorimi: mbiemër, emër, kuptim i figurshëm

1. mbiemër, emër
   vérbër (i, e) edhe si
   • ▸ që nuk sheh fare: fëmijë (plak) i verbër; shkolla e të verbërve; alfabet për të verbrit.
   • ▸ që nuk kupton se ç’ndodh rreth tij, që nuk e sheh një të vërtetë të qartë: njeri i verbër.
   • ▸ që nuk drejtohet nga njeriu, i vetvetishëm; i rastit: forcat e verbra të natyrës forcat shkatërruese të natyrës; e kapi një plumb i verbër.
2. kuptim i figurshëm
   • ▸ që bën si i thonë të tjerët pa u menduar; që nuk mbështetet tek arsyeja e te gjykimi i shëndoshë; i pakontrolluar: vegël e verbër (e dikujt) (keq.); ka besim të verbër; inat i verbër.
   • ▸ edhe që është i mbyllur, pakrye: rrugë e verbër.