vërtetë

Përdorimi: mbiemër, antonim

1. antonim
   vërtétë (i, e)
   • ▸ që përputhet me gjendjen e gjërave ashtu siç janë; që mbështetet në të vërtetën; i provuar shkencërisht a i vërtetuar nga praktika; i saktë; i gënjeshtërt; i rremë: lajm i vërtetë; teori e vërtetë; përfundim i vërtetë; është e vërtetë.
   • ▸ i tillë siç duhet të jetë; me të gjitha cilësitë e veta, i pastër; jo i #shtirur; i drejtë; i rremë: shkencëtar i vërtetë; mik i vërtetë; dashuri e vërtetë; kjo është rruga e vërtetë; ar (#qelibar) i vërtetë.
     Shiko gjithashtu: #shtirur, #qelibar
2. mbiemër
   • ▸ që vjen nga një burim i njohur, jo i kopjuar, origjinal: dorëshkrim (dokument) i vërtetë.