vesh,-i

Përdorimi: emër i gjinisë mashkullore, numri shumës, fjalë e veçantë, fjalë në anatomi

1. emër i gjinisë mashkullore, numri shumës
   vesh,-i -ë(t)
   • ▸ organi i dëgjimit te njeriu e te kafshët kurrizore; secila prej llapave të këtij organi në të dy anët e kokës: veshi i jashtëm (i brendshëm, i mesëm) (anat.); #bula e veshit; vrimat e veshëve; #daullja (lodra) e veshit (anat.); #kërmilli i veshit (anat.); i ra (i erdhi) në vesh (diçka) e dëgjoi rastësisht; e #mori vesh; më bëjnë (më gënjejnë) veshët më duket sikur dëgjoj diçka; i tha (i foli) në vesh (dikujt) i tha diçka me zë të ulët që të mos e dëgjonin të tjerët; ia tha tinëz të tjerëve; s’çalon #gomari nga veshët (fj. u.); veshët e peshkut #verzat; vesh #gomari (bot.) veshgomar, #babanik.
     Shiko gjithashtu: #bula, #daullja, #kërmilli, #mori, #gomari, #verzat, #gomari, #babanik
   • ▸ aftësia e njeriut për të dëgjuar; shkalla e ndjeshmërisë së këtij organi, dëgjim; aftësi për të kapur e për të riprodhuar tingujt muzikorë: ka veshë të hollë (të mprehtë) dëgjon shumë mirë; ka veshë të rëndë (është i rëndë nga veshët) nuk dëgjon mirë; e kanë lënë veshët është shurdhuar; i erdhën veshët i erdhi dëgjimi; ka vesh (për muzikë).
   • ▸ veshore
   • ▸ 4
   • ▸ 5
   • ▸ 6
   • ▸ 7