Alban Kënuti
Kujtime Të Lagura
ShqipShiu vjeshtak me ritëm bie,
Mbi pullaz bën trak e truk.
Pikat e tua më japin shije,
Shijen e një nate pa gjumë.
Gjumi i natës, larg më iku,
S’e di as vetë se ku.
Kush vallë atë ma mori?
Ndoshta ishin sytë e tu.
Ai sy blu si deti,
Tejpërtej zemrën ma shpoi.
Sa t’i pashë, u dashurova,
Ato kurrë s’do t’i harroj.
E kujtoj atë çast,
Ku çdo fjalë mbeti jetim.
Heshtja u bë mbretëresha,
Që plagosi shpirtin tim.
Tashmë ti s’je me mua,
Po diku larg nëpër botë,
Unë rri zgjuar, pagjumë,
Dua të fle, por është e kot.
Në këtë natën me shi,
Mungesa jote më thërret,
Ëndrrat e dikurshme më shfaqen,
Si një vegim në sy m’ke mbet.
Pse o shi, o vjeshtak,
Më zgjove befas në këtë natë?
Pikat që gjumin ma morën,
Kujtimet e vjetra më sollën.
Por pishman nuk bëhem,
As peng i së kaluarës,
Çfarë kaluam bashkë,
Le t’i mbetet të shkuarës.
Drita lë pas natën që shkon,
Zogjtë në agim kërkojnë qiellin.
Errësira largohet bashkë me shiun,
Shpresë e re lind me diellin.
Mbi pullaz bën trak e truk.
Pikat e tua më japin shije,
Shijen e një nate pa gjumë.
Gjumi i natës, larg më iku,
S’e di as vetë se ku.
Kush vallë atë ma mori?
Ndoshta ishin sytë e tu.
Ai sy blu si deti,
Tejpërtej zemrën ma shpoi.
Sa t’i pashë, u dashurova,
Ato kurrë s’do t’i harroj.
E kujtoj atë çast,
Ku çdo fjalë mbeti jetim.
Heshtja u bë mbretëresha,
Që plagosi shpirtin tim.
Tashmë ti s’je me mua,
Po diku larg nëpër botë,
Unë rri zgjuar, pagjumë,
Dua të fle, por është e kot.
Në këtë natën me shi,
Mungesa jote më thërret,
Ëndrrat e dikurshme më shfaqen,
Si një vegim në sy m’ke mbet.
Pse o shi, o vjeshtak,
Më zgjove befas në këtë natë?
Pikat që gjumin ma morën,
Kujtimet e vjetra më sollën.
Por pishman nuk bëhem,
As peng i së kaluarës,
Çfarë kaluam bashkë,
Le t’i mbetet të shkuarës.
Drita lë pas natën që shkon,
Zogjtë në agim kërkojnë qiellin.
Errësira largohet bashkë me shiun,
Shpresë e re lind me diellin.
Ricordi Bagnati
ItalishtLa pioggia d’autunno cade lenta,
Batte sul tetto, piano, così.
Ogni goccia ha il tuo sapore,
Il sapore di una notte senza sonno.
Il sonno da me se n’è andato,
Non so nemmeno dove sia.
Chi me l’avrà portato via?
Forse sono stati i tuoi occhi.
Quegli occhi blu come il mare
Mi hanno trafitto il cuore.
Bastarono a farmi innamorare,
Non li scorderò mai.
Ricordo quell’attimo fragile
In cui le parole tacquero tutte.
Il silenzio divenne regina
E ferì la mia anima.
Ora tu non sei più con me,
Ma lontana, sparsa nel mondo.
Io resto sveglio nella notte,
Vorrei dormire, ma è inutile.
In questa notte di pioggia
La tua assenza mi chiama.
I sogni di un tempo ritornano,
Come visioni negli occhi rimaste.
Perché, pioggia d’autunno,
Mi hai svegliato all’improvviso?
Le gocce che mi tolsero il sonno
Mi hanno riportato il passato.
Eppure non provo rimpianto,
Né resto prigioniero di ieri.
Ciò che abbiamo vissuto insieme
Rimanga al tempo che era.
La luce lascia andare la notte,
All’alba gli uccelli cercano il cielo.
L’oscurità svanisce insieme alla pioggia,
Una nuova speranza nasce col sole.
Batte sul tetto, piano, così.
Ogni goccia ha il tuo sapore,
Il sapore di una notte senza sonno.
Il sonno da me se n’è andato,
Non so nemmeno dove sia.
Chi me l’avrà portato via?
Forse sono stati i tuoi occhi.
Quegli occhi blu come il mare
Mi hanno trafitto il cuore.
Bastarono a farmi innamorare,
Non li scorderò mai.
Ricordo quell’attimo fragile
In cui le parole tacquero tutte.
Il silenzio divenne regina
E ferì la mia anima.
Ora tu non sei più con me,
Ma lontana, sparsa nel mondo.
Io resto sveglio nella notte,
Vorrei dormire, ma è inutile.
In questa notte di pioggia
La tua assenza mi chiama.
I sogni di un tempo ritornano,
Come visioni negli occhi rimaste.
Perché, pioggia d’autunno,
Mi hai svegliato all’improvviso?
Le gocce che mi tolsero il sonno
Mi hanno riportato il passato.
Eppure non provo rimpianto,
Né resto prigioniero di ieri.
Ciò che abbiamo vissuto insieme
Rimanga al tempo che era.
La luce lascia andare la notte,
All’alba gli uccelli cercano il cielo.
L’oscurità svanisce insieme alla pioggia,
Una nuova speranza nasce col sole.
Komente 0