Alban Kënuti
Engjëjt E Zjarrit
Zjarr,
ti që ngroh në ditët e ftohta,
që ndriçon shpellat e errësirës,
por edhe djeg e bën shkrumb,
jo vetëm pyje
e shtëpi,
po edhe jetën të humb.
Në mos flaka jote,
zjarr,
që si përbindësh gjithçka përpin,
është tymi yt, i zi si nata,
që s’kursen as njerinë.
Ndan nënën nga i biri,
ndan bijën nga nëna.
Ndan motrën nga vëllai,
ndan fëmijët nga babai.
Lë shtëpinë shkretëtirë,
dhe dhimbjen pa kufij,
brenga që mbyt shpirtin,
siç mbyt tymi yt i zi.
Ç’marrëzi është kjo,
zjarr,
që fëmijët merr?
Apo je vetë djalli,
që jeton në ferr?
Fëmijët i përkasin një bote tjetër,
botë e mbushur me lodra,
lule, lumturi.
Aty ku jetojnë mes prindërve,
dhe marrin prej tyre
vetëm dashuri.
Eh, zjarr, zjarr,
o tradhtar!
Besuan tek ty që ngroh,
por ti s’ke besë,
s’pyet asnjeri.
Kur vendos të djegësh,
e bën,
pa asnjë dhembshuri.
ti që ngroh në ditët e ftohta,
që ndriçon shpellat e errësirës,
por edhe djeg e bën shkrumb,
jo vetëm pyje
e shtëpi,
po edhe jetën të humb.
Në mos flaka jote,
zjarr,
që si përbindësh gjithçka përpin,
është tymi yt, i zi si nata,
që s’kursen as njerinë.
Ndan nënën nga i biri,
ndan bijën nga nëna.
Ndan motrën nga vëllai,
ndan fëmijët nga babai.
Lë shtëpinë shkretëtirë,
dhe dhimbjen pa kufij,
brenga që mbyt shpirtin,
siç mbyt tymi yt i zi.
Ç’marrëzi është kjo,
zjarr,
që fëmijët merr?
Apo je vetë djalli,
që jeton në ferr?
Fëmijët i përkasin një bote tjetër,
botë e mbushur me lodra,
lule, lumturi.
Aty ku jetojnë mes prindërve,
dhe marrin prej tyre
vetëm dashuri.
Eh, zjarr, zjarr,
o tradhtar!
Besuan tek ty që ngroh,
por ti s’ke besë,
s’pyet asnjeri.
Kur vendos të djegësh,
e bën,
pa asnjë dhembshuri.
Gli Angeli Del Fuoco
Fuoco,
tu che scaldi nei giorni freddi,
che illumini le caverne dell’oscurità,
ma che bruci e riduci in cenere
non solo foreste
e case,
ma anche vite.
Se non è la tua fiamma,
fuoco,
che come un mostro divora ogni cosa,
è il tuo fumo, nero come la notte,
che non risparmia nessun essere umano.
Strappi la madre dal figlio,
la figlia dalla madre.
Strappi la sorella dal fratello,
i figli dal padre.
Lasci la casa deserta
e un dolore senza confini,
un peso che soffoca l’anima,
come il tuo fumo nero soffoca il respiro.
Che follia è questa,
fuoco,
che porta via i bambini?
O sei forse il diavolo stesso,
che vive all’inferno?
I bambini appartengono a un altro mondo,
un mondo colmo di giochi,
fiori e felicità.
Un luogo dove vivono accanto ai genitori
e ricevono da loro
solo amore.
Ah, fuoco, fuoco,
traditore!
Hanno creduto in te perché scaldi,
ma tu non hai fedeltà,
non risparmi nessuno.
Quando decidi di bruciare,
lo fai
senza alcuna pietà.
tu che scaldi nei giorni freddi,
che illumini le caverne dell’oscurità,
ma che bruci e riduci in cenere
non solo foreste
e case,
ma anche vite.
Se non è la tua fiamma,
fuoco,
che come un mostro divora ogni cosa,
è il tuo fumo, nero come la notte,
che non risparmia nessun essere umano.
Strappi la madre dal figlio,
la figlia dalla madre.
Strappi la sorella dal fratello,
i figli dal padre.
Lasci la casa deserta
e un dolore senza confini,
un peso che soffoca l’anima,
come il tuo fumo nero soffoca il respiro.
Che follia è questa,
fuoco,
che porta via i bambini?
O sei forse il diavolo stesso,
che vive all’inferno?
I bambini appartengono a un altro mondo,
un mondo colmo di giochi,
fiori e felicità.
Un luogo dove vivono accanto ai genitori
e ricevono da loro
solo amore.
Ah, fuoco, fuoco,
traditore!
Hanno creduto in te perché scaldi,
ma tu non hai fedeltà,
non risparmi nessuno.
Quando decidi di bruciare,
lo fai
senza alcuna pietà.
Komente 0