Të prita në netë që s’mbarojne kurrë,
mbi fletët bosh të një shprese të vjetër.
Kur era sillte aromën e natës,
dhe zemra rrihte më ndryshe, më shpejt.

Te prita kur shpresa më binte nga duart,
si petalet e fundit të një trendafili të tharë.
Kur zemra s’dinte më të këndonte,
por ty të therrisnin… në heshtje, në errësire.

Të prita kur dimri më mbulonte supet,
me borën që nuk më fshiu dot shpresën.
Në çdo moment në çdo kujtim,
ti ishe aty, nën sytë e mi.
Jurgeni