Ti qe po vjen prej së largu,
magjiplotë e dal-nga-dal,
e veshtrimin ndaj teje,
dot se ndal.
Ti që po vjen prej se largu,
dyke shkitur mbi lëndina,
a thu se ka ec vet perënina
E si shkon me hap të matur,
më pushton një dhembshuri,
e pyes veten,
si kjo zemër ka kaluar kaq shum vështirsi.
Dhe të qaj me mall te rënd,
poshtë teje pa pushim,
dhe shpirti qe sodit,
lëndinën tënde te pakufijt.
Të të shtroj nga dhembja ime,
çije çudi prej pikash lote,
të ngjaj si ylber mbi hije,
si nje shteg te dashurisë se motit.
Të të vesh me fjalë të brishta,
si petale që sthahen kurr,
të të mbaj ne zemër të pastër,
si një këng që ska mur
Të të jap nga shpirti im,
një stoli prej drite,nate
që ta dish që dashuria ime
nuk shteron por rritet gjate
Të të shoh si me lëkundesh,
me sy fjetur e fatuar,
mbi trupin tënd të brisht,
dora ime ka kaluar.
Brënda lotëve të mija,
të të shoh të pasqyruar,
se çiltërsia jote më mban të gjallëruar
E pastaj le të venitem, le të hesht,
e lë të vdes se ajo ç'ka desha,
përjet me mua do mbes.