bar/k,-ku

Përdorimi: emër i gjinisë mashkullore, numri shumës, kuptim i figurshëm, i ligjërimit bisedor, fjalë në etnografi

1. emër i gjinisë mashkullore, numri shumës
   bar/k,-ku -qe(t)
   • ▸ pjesa e trupit ku janë stomaku, zorrët etj.; stomaku e zorrët: e mbushi barkun; i dhemb barku; / #zgavra e poshtme e trupit të femrës, ku zhvillohet pjella: që në bark të nënës; djalë i barkut djalë i lindur vetë (jo i gjetur); / pjesa e përparme e trupit nga gjoksi e poshtë: ka vënë bark; me barkun te goja shtatzënë në muajt e fundit; iu bë barku #daulle (#kacek).
     Shiko gjithashtu: #zgavra, #daulle, #kacek
   • ▸ sëmundje me jashtëqitje të shpeshtë e të hollë, #diarre; nevojë e hollë: barku i keq (i #lig) dizanteria; barku i verës; e zuri barku; më heq bark; ka dalë bark.
     Shiko gjithashtu: #diarre, #lig
   • ▸ faqe e harkuar a e fryrë e një sendi; pjesa e zgavërt e diçkaje: barku i shtambës (i vozës); ka lëshuar bark (muri).
2. kuptim i figurshëm, i ligjërimit bisedor
   • ▸ kjo pjesë e trupit si #vatër e ndjenjave, zemra, shpirti: s’ma do barku; më iku barku; m’u rrotullua barku m’u dhimbs shumë dikush; e ka barkun të gjerë është zemërgjerë; duron shumë e fal; i ka hyrë frika në bark; ia zbrazi barkun ia tregoi të gjitha; i qau hallin; ç’ka barku e nxjerr #bardhaku (fj. u.).
     Shiko gjithashtu: #vatër, #bardhaku
   • ▸ brendësi: në bark të malit; / mesi i një periudhe: në bark të javës (të verës).
3. fjalë në etnografi, kuptim i figurshëm, i ligjërimit bisedor
   • ▸ fëmijët që lind një nënë me një burrë ose të vegjlit që pjell një kafshë: barku i parë; vëllezër të një barku; rrojnë bashkë tri barqe; / pasardhësit e një gjinie, gjiri; / #brez: bark pas barku.
     Shiko gjithashtu: #brez