rrip,-i

Përdorimi: emër i gjinisë mashkullore, numri shumës, mbiemër, kuptim i figurshëm, i ligjërimit të thjeshtë, i ligjërimit bisedor, ndajfolje

1. emër i gjinisë mashkullore, numri shumës
   rrip,-i -a(t)
   • ▸ #brez i gjatë dhe i ngushtë prej lëkure, prej plastike, prej cohe etj., që shërben për të mbajtur në trup një #petk, çantën, pushkën etj. ose për të lidhur, për të shtrënguar etj. diçka: rripi i pantallonave; rripi i orës; rrip fishekësh #gjerdan për fishekë; rrip sigurimi rrip me të cilin lidhemi ditën për të mos rënë; tokëza (vrimat) e rripit; shtrëngoj (liroj) rripin; i hoqi një rrip (fig.) e rrahu, e fshikulloi me rrip a me diçka tjetër të ngjashme.
     Shiko gjithashtu: #brez, #petk, #gjerdan
   • ▸ copë e gjatë dhe e ngushtë lëkure, plastike, metali, druri, letre etj.: rrip për të mprehur briskun e rrojës; rripa mishi (për pastërma); rrip #transmisioni (tek.) copë e gjatë dhe e ngushtë prej lëkure ose prej një lënde tjetër, si rreth, që shërben për ta kaluar lëvizjen rrotulluese nga një rrotë në tjetrën; i hoqi (i preu) një rrip.
     Shiko gjithashtu: #transmisioni
   • ▸ #brez i ngushtë e i gjatë që dallohet në sipërfaqen e diçkaje ose nga pjesa tjetër përreth: rrip toke; rrip deti (qielli, drite).
     Shiko gjithashtu: #brez
2. mbiemër, kuptim i figurshëm, i ligjërimit të thjeshtë
   • ▸ edhe si njeri i trashë nga mendja; njeri i humbur: është rrip ai.
3. mbiemër, kuptim i figurshëm
   • ▸ si shumë i dobët, #kockë e lëkurë; i pangrënë (për një kafshë): e ka bërë rrip sëmundja.
     Shiko gjithashtu: #kockë
4. mbiemër, i ligjërimit bisedor
   • ▸ si rripak: mishi ishte rrip e mezi zjeu.
5. mbiemër
   • ▸ si i rriptë.
6. ndajfolje
   • ▸ si rripë.