thjeshtë

Përdorimi: mbiemër, i ligjërimit libror, antonim

1. mbiemër
   thjéshtë (i, e)
   • ▸ i papërzier me diçka tjetër, i përbërë nga një lëndë etj.; i kulluar: ar i thjeshtë; trup i thjeshtë (kim.).
   • ▸ që nuk bëhet me ndryshim etj., që nuk thellohet më tej: ishte një përsëritje e thjeshtë; / që bëhet si zakonisht, natyrshëm e pa shumë #bujë, pa gjëra të tepërta; i zakonshëm: darkë e thjeshtë.
     Shiko gjithashtu: #bujë
   • ▸ jo mendjemadh; që kënaqet me pak; që nuk ka kërkesa të tepërta; që sillet në mënyrë të çiltër e të ngrohtë: njeri i thjeshtë.
   • ▸ që nuk ka ndonjë #gradë, ndonjë titull etj., që nuk zë ndonjë vend drejtues diku; që bën pjesë në #masat e gjera të popullsisë: punonjës (nëpunës) i thjeshtë; fshatar i thjeshtë.
     Shiko gjithashtu: #gradë, #masat
2. i ligjërimit libror, antonim
   • ▸ i përbërë nga një pjesë a nga një njësi; që nuk i ka të ngatërruara lidhjet ndërmjet pjesëve, përbërjen a ndërtimin; i përbërë; i ndërlikuar: #gjethe e thjeshtë (bot.) një #gjethe e vetme; kafshët e thjeshta (zool.) kafshë që i përkasin një faze të ulët të zhvillimit #biologjik; #numërorët e thjeshtë (gjuh.) #numërorët nga një deri në dhjetë; fjali e thjeshtë (gjuh.) fjali e vetme, me një lidhje kallëzuesie; kohët e thjeshta (gjuh.) kohë në të cilat #folja zgjedhohet pa #foljet ndihmëse; #kallëzues i thjeshtë (gjuh.) #kallëzues me një #folje të vetme; prerje e thjeshtë (spec.) prerje që bëhet nga një plan prerës.
     Shiko gjithashtu: #gjethe, #gjethe, #biologjik, #numërorët, #numërorët, #folja, #foljet, #kallëzues, #kallëzues, #folje
3. antonim
   • ▸ i lehtë për t’u kuptuar, për t’u bërë etj.; jo i vështirë; i ndërlikuar, i ngatërruar: çështje e thjeshtë; mobilim i thjeshtë.