Qielli ka filluar t’pikon lot mbi Ne, sonte…
shume janë duke na shikuar me kërshërinë më t’ndezur,
ti, hesht', sikur nates qe po i bjen erresira n‘rrethin e saj..
Ah! Fund i bukur, qe s’ke fund!
Matanë murit,
një z’a,
një klithmë po rrëshqet lehtë, dhe ëmbël!
Ne qeshim, Njeri me Tjetrin dhe njerëzit; gjatë, sa gjatë!
O! do t’na vras, jo vetëtimtha, por ajo që vjen pas saj,
bubullimthat e krisura e t’çmendura,
qe vijne s'i zani i kitares se Jimi Page, se Led Zepp…
po "since i been loving you"..
dhe ne po pergatitemi te vdesim ne fundin e syve tonë...!
Kur isha fëmijë,
njërit I’a kishin plasur, njërin timpan t’veshit
dhe forca e saj’, thonë, se e cmendi për-jetë, t’jetrave!
sikur, atij qe ishte i dyti, para se ta varin,
kur ia hiqen lakun nga fyti, ishte cmendur..
Une, Ti Nata dhe Tjerat,
nuk e duam kët’,
a’s shpëtimin tone,
nëse do t’na denojnë sonte, s'ikur Jozef. K,
qe e vran pas shpine, le ta bejne...
Unë, për Ty do t'dal, n'dyluftimin e fundit,
vec s'do vdes sikur ai, 'fundin e 'ditarit sekret'
kurrë'n e kurrës, a me thonj' do ia nxjerr sytw
ati'j, qe don' t't-merr...
T’jerat, sikur ta kapte; Inquisición’i apo Holocaust’….
Por dhe varjet e vrasjet, n’kohërat e Linç’it...
...
Por le’t depërtoj krisma- bre!
Pikë.
Përtej, ktyre xhamave.
Me rëndësi është, që zingjiri i saj të arrijë destinimin-vdekjën s’i don, Ay.
Ah, e…
kaluam dhe prekëm fundin e asaj që e donim me dekada.
Kët’ Natë, që sigurisht është nata e numrave të shenjtë.
Sepse jemi 3 -Tre,
që dikur,‘n’botën’ e ‘lirë’, quhej, sex, drogs and rock and roll.
K’tu fillon fabula!
le te kendoj' per ' SyZanne'n'..-Leo'ja, se dhe Ate
e mori Dhe'u, nentorin e vitit te kualuar..
Ti,
mos e ndal t’qeshurën,
se dhe unë po vdes ngadal nga ekstaza e erresira e thelle e nates.
e injoranca e këtyre, që mbetën të ‘lugjet e verdha’,
n’kët pikë keqardhja m'prenë vec për fëmijët….
Jam lodhë!
Të flasim vetem pak, për nëntë qiejt e “Komedis ë Hyjnore”,
Mbase jemi stepë, nga “post-moderna” apo ‘A•vant-garde’-ja,
melodramatika e atye qe i meshojnë ne te thatë...
Kur më zgjate dorën, nuk më tërhoqe poshtë aty ku ishe,
lehtas ece s’i një balerinë, me muzikën e asaj violinës,
që tingullin e saj i bashkonte një dhimbje,
e cila vinte nga pjesa e lartë e kateve…?!
Ishe larg, matan k’tyre mureve, që sot na ndajnë më gjithë Botën…
dhe Tani, duhet ta kuptosh mirë, se asnje, nuk do ken'
*endorphine, me lart' se Ne.
Hapat tu i ndjeja nga pas dhe kisha sigurinë time,
duke parë atë dritën, që t’gjithë flasin dhe sot, për të…
(një dritëz genjështare ne fund të ‘tunelit’! )
ik' e mos kesh', nga groteska...
Ecëm dhe kur e takuam Virgjilin!
‘Jeta ime’!..,
buzëqeshe dhe ajo, sikur e t'bëri “zog pheniks’i..”
...
Mos e ndal buzeqeshjën,
se m’kujton lemërinë e Ferrit, atje poshtë.
Deri të marrim, fjalët e Plakut,
që është ulur në vargun e fundit nga e para e Koloseumit.
s'do ndalen, 'bubullimthat', sonte jo,
që po na i ç’pojnë zemrat të dyve.
Po kam një frikë se do vdesim
nga gurët e a’tyre,
që, t'dy neser ne mëngjes,
se paskemi prekur ‘Lucifer'rin’, me duart tona,
atje thellë...
dhe përsëri tash, këtu lart.
Zot'i e din?
do te na shajne per blasfemi..!
My love?.,
t’kujtohët kur Dante’ja, u ndal dhe e shkruajti në një pergamenë:
33+33+33 dhe 1!?
..,Janë numrat e shenjtë, na tha
dhe pasi erdhëm këtu e kuptuam,
Se ishin këngët tona…
T’kujtohet kalimi i vargut; 31,
Sa shumë, ishim të etur e të tharë dhe hijet prisnin urdhrin,
derisa koloseumi gjëmonte nga t’qeshura’t,
ishim te rrënqethur, s’i drenuasha para Tigrit.
!
..,ashtu me gjuaj verën, fshehurazi nga goja yte
e kafshom fort'n' lëkurë, si gjarpert, mos e le dhe nje pike mbi trup,
se na Vret, vet Dionisi!
dua, te mbetet, me plot damka t'purpurta...
E shikova vet Plakun me Syt' e mi, kur beri me goje M….M?!
ishte ay riti ne, kanqesite e Kolosemumeve, kur i mberthente, njerezit...dhe kjo peshprimei qetesonte-'Memori’s Mortis!?'….
Turma heshti, hijet ikën dhe ne kaluam 31’ishin...
Tashti bëje sikur më pare le t’pikojnë Lotët mbi, L’kurën time
dhe tërhiq’i lehte me gjuhë, ngadal!
sikur me heret...
vazhdo me ritualin e verës dhe kafshimeve...
oh!, klithm' qe dole nga dhimbjet e engjejve!
Ti e din mes’in a artë, të k’tij ‘cikli’
Më mbaj m’u aty….
Dhe hyne thellë at’je përtëj, vetëm t’shohim s’i vdes Gjithësia!
e pas saj t’shohim gjithë, Okultin….
që na mbërthen fort, n’kët dhomën trekandore….
Dhembja, ajo dhembja e ëmbël c'me lidh' fort
më klithma't.!.
.,ngritu ashtu e jij’ me atë ashpërsinë tande,
sepse u shembën, të gjtha muret e kangëve të shenj’ta
e ne do vdesim!
Le t'shkruajn duart tua, pikërisht në kët’ çast…?!
and my Black Wine...
Thuaje, Ti:
‘emri yt po ecen s'i helm' n'qelizat e gjakut tim!?"
Jemi Një, apo dhe sonte eshte ënderr, qe po e jetojme t'dy?
Nuk po e di, cka po sheh në sytë e m’i?
..
Atë, që po shkrihemi ngadal, s’i vetëtimthat ndër Ret e Bardha...