Rrëfim i një gjenerali.

Nëna ime nuk mërzitej kurrë.
Të qeshur e kujtoj edhe sot.
Ndonëse gjithë jetën ish grua e burrë,
s’e pashë asnjëherë në lot.

Ajo s’bënte zë kur s’kish bukë shtëpia,
përherë një dorë miell në magje kish lënë
dhe ca hithra të ashpra dimri i mblidhte te avllia,
i ziente, na i bënte për të ngrënë.

S’i trembej syri kur dimri rrinte gjatë
e drutë na ishin mbaruar për zjarr,
ngrihej e malit i ngjitej menatë,
dru nga korija na sillte me barë.

Nëna ime s’u tremb dhe atëherë,
kur u rritëm e u bëmë për shkollë;
shpirti i saj ishte diell, ish minierë,
e gjente për buzëqeshjen tonë ndonjë të hollë

Nëna nuk u mërzit, as kur filloi të plakej,
kur ne filluan t’i thërrisnim nënockë,
ajo vetëm qeshte dhe prapë s’na ndahej.
E lodhur dukej, por na jepet forcë.

Nënocka nuk u mërzit edhe kur ikëm.
Ndoshta, por ne kurrë s’e pamë,
vetëm se zjarrin në gji nuk e fikëm,
atë pak kohë që vetëm e lamë.

Nuk e la buzëqeshjen edhe kur shkoi;
e bëri dhe atë çast të paharruar:
me engjëjt lehtë e lehtë fluturoi,
dritën e syve na la të plotësuar.

Nuk u mërzit nënka ime, as në fund,
kur foton e pasaportës i vumë në mermer.
Tjetër foto nuk kish. Nuk gjetëm kurrkund.
Por dhe në atë foto ajo flet e qesh.