Era jashtë fryn,
dera dridhet,
doreza e saj pret
dorën tënde të fortë.

Ne po plakemi,
ti mbetesh i ri në foton në mur.
Buzëqeshja jonë po zbehet,
e jotja mbetet e njomë.

Zëri yt endet në dhomë dhe në oborr,
puhia lëviz lulet e gjethet.
Një varr i hapur shikon qiellin
mes jetës dhe vdekjes

Jetojmë në dy kohë:
njëra shkoi me ty,
tjetra krahëhapur të pret.
Dera trokitjen tënde pret.

Nëna me tokën
kuvendon te varri.
Nuk do të pushojë
pa ditur ku fle djali.