Ndihem sikur po e shoh veten
përmes vrimës së çelësit.

Në dhomën tjetër jeton një tjetër “unë”:
e lumtur, e lirë nga çdo gjykim,
e lehtë,
thuajse nuk prek tokën.

Këtej, edhe pse e tronditur,
nga ajo që pashë,
thellë-thellë ndiej edhe pak zili
për atë shpirt fëmijëror
që nuk druhet nga asgjë.

Dhe nuk e di vërtet
nëse bëj mirë
ta tërheq drejt vetes,
apo, ndoshta, duhet të jem unë
që i bashkohem asaj,
matanë derës.