Legjendave tona u ranë gjethet,
Iu thanë ato fletët e verdha,
Nuk u thanë legjendat,
Rrënjët e tyre ishin aq të thella.

Rrënjët e tyre janë thellë nën tokë,
Nën dheun e babës, nën dheun e nënës,
Atje ku këngës i buron ëmbëlsia,
Atje ku marrin ritmin rrahjet e zemrës.

Ranë gjethet e legjendave tona,
Lëshuan sythe, lastarë të gjelbër,
Të ecim në këmbë, edhe pse është vonë,
Për të mos rënë qorrsokakëve nesër.