Ne jete njeriu gjithmone mendon
Te bejè te lumtur kush lumturinè kerkon

Si te prishe rjeten e merimanges
Ngaterueses se keqe te makthit te enderes

Si zemren ta mbush me paqe e dashuri
Te fal e te falet nga hija e tij

Ne ditet e netèt e pakuptima vetem
Mendon si te doje ata qe se deshen

Si dimrat e ftohte zemrat ja mgrohen
Si afshet e pranveres e dehen e hodhen

E mbyten ne pranveren e fushat e blerta
Ke deshi, se do ne ditet e nxehta

Kaq e koklavitur bota njerezore
Genjeshtren e do pas saj marroset fare