Të kam qejf, por zemra ime ecën ngadalë,
se dikur deshi fort dhe u thye në çdo fjalë.
Një histori e vjetër më ka lënë shenjë,
më mësoi si të dua, por edhe si të kem frikë.
Ti më afrohesh sot, kur unë mbyllem pak,
ma gjen dorën si të mos doje të më lëshosh prapë.
Sytë e tu më flasin, por unë dridhem brenda,
se kam parë si dashuria kthehet në pengesë.
Nuk di nëse po më ndjen, apo po më provon,
e shkuara më mban, e tashmja më fton.
Kam dashur njëherë dhe më ka kushtuar shpirt,
tani zemra ime pyet para se të thërrasë “prit”.
Nuk dua të ik nga ajo që mund të jesh,
por as të bie sërish në të njëjtën rrjetë.
Nëse më afrohesh, bëje me durim,
se zemra ime s’është e ftohtë — është në shërim.
Dashuria s’më tremb, më tremb humbja e saj,
ajo plagë e vjetër që ende më mban nën hije, nën vaj.
Prandaj nëse më do, më duaj pa frikë,
se unë dua të dua… por dua të ndihem e sigurtë në shpirt.