Në Lushnjë u mblodhën
burrat me mend,
në një moment historik
që s’duhet harruar,
të mbronin Shqipërinë,
tokë e të parëve,
nga çdo krah i atdheut,
të gjithë të bashkuar.

“Jo Konferencës së Londrës!”
thanë njëzëri,
“Copëtimin,
ne s’do ta pranojmë kurrë!”
Me zemër të zjarrtë
vendosën me guxim:
“Shqipëria do të mbetet
e pandashme, me flamur!”

Qeverinë e Durrësit,
e hodhën poshtë,
si shenjë krenarie,
akt i burrërisë.
“Ne do të bëjmë
shtetin tonë,
Tirana do të jetë
kryeqyteti i Shqipërisë!”

Në mes të luftës,
një dritë shpërtheu,
shqiptarët u ngritën,
si shqiponja që fluturon.
Pavarësia, me gjak,
u vulos përfundimisht,
Kongresi i Lushnjës,
themel i Shqipërisë,
që sot ekziston!