Gjergj, o Gjergj!
Bir i madh i Kastriotëve,
Ti u bëre simbol i lirisë,
U rrite mes dy botëve.

Njëra, botë e errësirës,
Që të rrëmbeu në fëmijëri,
Deshi të të kthente në armë,
Kundër tokës Arbëri.

Tjetra, bota e qytetërimit,
Pikërisht e Perëndimit,
Tek e cila ti besove
Dhe për ato vlera luftove.

Por asnjëra s’e kuptoi
Se të dyja i vure përballë:
Njëra me dhunë për të të thyer,
Tjetra me hipokrizi e fjalë.

Por ti fort rezistove,
Aq sa botëve u tregove:
Edhe me një grusht vendi
Di si drejtohet Kuvendi.

Ai Kuvend që lidhi besën,
Na la trashëgim kujtesën:
“Sado i vogël të dukesh në botë,
Po pate zemër – askush s’të mposht.”

Në kohë dhune e frike,
Kur toka dridhej nën pushtim,
U ngrite nga gjaku i Arbërit,
Me besë, shpatë dhe betim.

Në ditët kur ishin të paktë
Ata që sfidonin perandorinë,
Ti u hodhe si furtunë e gjallë,
Ua theve jataganët e robërisë.

Nga beteja në betejë u kalite,
Si hekuri nën zjarr lufte,
Emri yt u bë kushtrim lirie,
Frikë për armikun – ti kurrë s’u tute.

Për më shumë se një çerek shekulli,
S’e njohe kurrë robërinë,
Ngrite lart jo vetëm veten,
Por flamurin dhe Arbërinë.

E kush si ti qëndroi aq gjatë,
I gjallë, i pamposhtur në histori?
Dy sulltanëve ua theve krenarinë,
I përcolle të mundur – në turp e mërzi.

Me shqiponjën dykrenare në flamur,
Mbi kështjella u betove për liri,
Evropa dridhej nga hovi yt burrëror,
Arbëria ngrihej përjetë në histori.

Në rrethime, uri dhe gjak,
Kruja qëndroi si zemra e malit,
Se prijësi i saj s’u përkul kurrë,
As para forcës, as para hallit.

Nga muret e saj jehonte qëndresa,
Një kushtrim që koha s’e shoi kurrë,
Përballë perandorive dhe stuhive,
Ti qëndrove shkëmb e mur.

Kur koha kaloi dhe shpata heshti,
Vepra jote s’u shlye dot,
Se heronjtë nuk vdesin kurrë,
Kur i mban gjallë një komb.

Atë që ti bëre pothuaj i vetëm,
Historia s’e la në harresë,
Shtatorja jote sot qëndron
Në kryeqytete, si flamur e besë.

Shumë poetë për ty kanë shkruar,
Mijëra vargje t’i kanë kushtuar,
Shpirtin e fjalës ta dhuruan,
Emrin tënd në legjendë e shndërruan.

Por vetëm kur ti le këtë botë,
U ndje vërtet madhështia jote,
Se vetëm emri yt i shenjtë
I jepte siguri kësaj toke.

Jo vetëm si luftëtar i madh,
Por si njeri, prijës e burrë me besë,
U bëre shembull për të gjithë,
Që frymëzon brez më brez.

Edhe sot, emri yt na thërret,
Si dritë në kohë të errëta,
Skënderbe, prijës i përjetshëm,
Hero i Kombit – sa vetë jeta!