Tiranë, o kryeqyteti ynë,
Ti që rrëzë Dajtit shtrihesh,
Prej tij herë me shi ngrysesh,
E me diell përsëri gdhihesh.

Qyteti që bashkon shqiptarët,
Me shpirt të madh për çdo njeri,
Mban njerëz nga gjithë trojet,
Askush nuk shihet me mëri.

Asnjë nuk përjashtohet,
Secili ndjek punën e vet;
Tolerante pafundësisht,
Të gjithë ndërtojnë një jetë.

Çdo banor, sipas mundësisë,
Gjen vend e vlerë tek ti;
Sepse s’je hakmarrëse,
Por jep shpresë dhe mundësi.

Kryeqyteti që na mëson,
Se ndryshimi është forcë,
Dhe çdo ditë është një ëndërr,
Që pret të marrë formë.

Më e ndritshme ndër qytetet,
O Tirana jonë e hijshme,
Ti je dhe do të mbetesh
Përherë e lavdishme!