Nën tingujt e kitarës, shiu nuk bie më thjesht nga qielli — ai rrëshqet brenda meje. Çdo pikë duket se njeh ritmin tim të brendshëm, sikur për një çast bota ka vendosur të më dëgjojë pa më pyetur asgjë. Nuk ka ngut, nuk ka kërkesë. Vetëm një sinkron i çuditshëm mes asaj që jam dhe asaj që dëgjoj.

Në këtë zhurmë të butë — shiu që përplaset lehtë, telat e kitarës që dridhen si kujtime të vjetra — ndjej një qetësi që nuk e kam merituar, por e kam pranuar. Është ajo lloj qetësie që nuk shëron, por mban dorën mbi plagë dhe thotë: jam këtu. Dhe ndoshta kjo mjafton për sonte.

Ambientit i mungon errësira. Oxhaku digjet ngrohtë, flakët kërcasin me një intimitet familjar, muret janë të mbushura me dritë portokalli, dhe gjithçka duket sikur duhet të më bëjë të ndihem mirë. Por brenda meje ka një boshllëk të qetë, jo dramatik — një hapësirë e madhe, e pastër, ku dikur kanë jetuar emra, premtime, zëra. Nuk më dhemb. Më kujton.

Kujtimet vijnë rozë, të zbutura nga koha, si fotografi të vjetra që nuk tregojnë më të vërtetën e plotë, por vetëm atë që zemra ka vendosur të ruajë. Nuk ka pendesë në to, vetëm një mall i ëmbël që rri pezull, si tymi i oxhakut që ngjitet ngadalë drejt tavanit dhe zhduket pa zhurmë.

Dhe unë rri këtu, mes ngrohtësisë dhe zbrazëtisë, duke kuptuar diçka të thjeshtë: ndonjëherë paqja nuk vjen kur je i plotë, por kur pranon hapësirat bosh brenda vetes. Kur i lë të marrin frymë nën shi, nën kitarë, nën një dritë të butë që nuk premton asgjë — veç qetësi.