Gjithçka lëviz.
Rrjedhin në gulfa idetë
vrullit të lumit.

Nisur drejt pikave të pambërritura,
të heshturat zhurma përplasen, grinden, humbin.

E mbërritura e velur rrokulliset në zgrip,
jep shpirt.
Në vajin e humbjes zien platitja e hirtë.

Çahet si shegë hareja,
mëshiron plaga,
tokën e shpon dhembja,
mbin fara.

Shpleksen premtimet në vegja,
sa shpejt hollohen,
bëhen të vjetra,
rilindin prapë të rejat.

Një grumbull resh papritur bëhet shi,
ylberë të gjatë – zinxhir flori,
rrathë – rrathë si diell.

Më pas,
toka e lagur
ngre avuj në qiell.

Çfarë mbetet,
çfarë ikën,
zëëmbëltit u ngjirën,
prej errësirës në natën pus,
zbuluam dritën…

Lumi nxiton të derdhet nê det,
fryma një shpresë të re e ngjiz.

Gjithçka lëviz …

*Herakliti : Nuk mund të futesh dy herë në të njëjtin lumë.