S’mjaftuan orët nën pemën e lagur,
as shirat e pasditës, disa iskra bryme.
Ti ishe gjithë librat që kishe lexuar,
unë lundërtar në ëndërrime.

Mbrëmjes së vonë, kur fjalët dhe qiejt
u tretën në paqe, në thelb e kuptim,
largoje errësirën, më thoje e trembur,
dhe pak, të thoja, doemos në agim …

… pastaj ti fjete me faqen mbi xham.
I frikur të mbaja në sy e në krahë …

Kur flladi i vjeshtës që bënte muzikë,
të zgjoi, më pyete : bëmë Diellin të lindë?

Sa afër, sa larg.
Të kthjelltë, miturakë,
të qelqtë, të lotueshëm si droja.
Të kisha mësuar si të bëje dashuri,
më kishe mësuar si të dashuroja …