Qielli çahet befas mespërmes,
pushojnë tingujt e ujit,
shirat me ylbere verore.
Dielli krejt triumfues,
e rrëmben paraditen, si foshnje përdore.

Një grua e re, llërëplotë,
në vilë trikatëshe – në mes të pallateve,
krejt pa drojë,
nga njëri në tjetrin ballkon,
nder fustanë.
Hajthmëria është vizatuar,
në gjithë lakimet finoshe të trupit të saj.

Fshehtas perdeve,
pas qelqeve,
sy lakmitarë burrash pëshpërisin
pa pendime :
të gjithë do plakemi,
do rrëfejmë përralla,
qenka një që bën gabime,
në çdo familje …

Gruaja luan me lirinë e saj,
flokët gjithë krela,
fustanet e reja
dhe sikur shënjon dikë duke u tundur :
Jam e atij që bën gjithçka, për tē mos mē humbur …!

Dhe endet hapësirave rrotull,
në shpërfillje të botës,
fjalët kinse – çark i kobshëm,
me sy pantere,
plot xixëllonja prushi.
Një grua s’është vetëm vepër e zotit,
por edhe e burrit.

Sytë dyshimtarë,
ndjehen përqark,
të paplotê,
pa të huajin e kërkuar,
të mistershëm…
Ata s’besojnë që gruaja e vilës,
qiellit,
është gjysma tjetër …

Dielli i cyt pakthim supet e zhveshur të gruas,
të plasin hiret e kyçura flakëritës.
Shpërthejnë egot e pangopura të vegjetimit,
nē kotësinë e ditës …

Moj grua e diellit, trup e shpirt,
balonë fëmije,
qiejve duke fluturuar.
Si një roman i pashkruar …