Era e trishtimit m’trazoj rrotull
detin e qetë t’ëndërrimeve.
Jetova i rrethu me mjegull,
M’detyrun t’jetoj miop.
Jetova para një pasqyre magjike,
që m’ngjallte veç trishtim e lot.

O Zot! Si jetova?
Jetova!
Me lumturi t’improvizum.
Jetova!
Me mendim t’ngujum.
Jtova!
I mbështjellë me ftohtësinë,
që m’sillte ky dimën i mallkum.

Le të ziej i lirë mendimi.
Le të ziej e shpërthejë fuqishëm.
Le t’përvlohen nga shpërthimi
ata që e mbyllëm rrezikshëm.

Kush është normal,
le t’çajë.
Kush është miop,
le t’bjerë.

Le ta lamë shqipen t’qetë.
Le ta lëmë t’fluturojë n’kaltërsi.
Le ta lënë t’jetojë e lirë.
Për atë që lufton ajo vetë gjithni.