Qielli i pranverës zhvishet nga retë,
si nji galaktikë që heq velin e mjegullnajës.
Në nudo t'kaltër, planeti merr frymë,
e zogjtë, si kometa t'vogla ndezin meloditë.

Malet, t'lodhuna nga bora e gjatë,
flakin mbi lumenj mantelin e bardhë
dhe mbeten si skelete t'lashta gjigandë,
derisa u rrëshqet mbi supet veshja e blertë.

Lëndinat hapin pëlhurën e tyne t'blertë,
qëndisun me dritë lulesh që marrin ngjyrë nga yjet.
Ahishtet e moçme me damarë shekullorë,
si shtylla t'fronit t'Perendive t'lashta,
s’pyesin ma për dimnin,
edhe pse i kan kamët ende n'borë,
veshin mantelin t'endun me gjethnajë t'blertë.

Ujëvarat lozin me diellin,
dhe ylberët bahen harqe kozmike,
mitologji t'reja për shpirtna që kërkojnë,
për vajza e djem që endin andrra ndër univers.

Vashat, sy-yje t'gdhenduna nga hana,
mbledhin lule si t'mbledhin konstelacione,
i thurin kunora për ballin e dashtnisë,
dhe me hile t'ambla, zgjedhin mes yjesh
atë që do t’u bahet pranverë e përjetshme.

Pranvera nuk asht vetëm stinë,
ajo asht nji epope e kozmosit.
Çdo gjeth, çdo lule, çdo aromë,
janë germa t'nji Biblie t'gjelbërt,
që rishkruhet pa pushim n'gjuhën e jetës.

Drita rilind, errësina tretet,
dashtnia bahet ligji i yjeve.
Universi vetë merr frymë përsëri,
e pëshpërit n'heshtje:
“Nuk ka fund, ka vetëm kthim.
Nuk ka vdekje, ka vetëm ringjallje.”
Pranvera asht amshimi i botës.