Dielli ngrihet mbi supet e Dajtit,
duke rrëshqitun n'hapsinën e kaltërt,
për t'u derdhun ndër zogjt e lulet.
Mandej për t'puth liqenin,
si dashnor i etun n'vetminë e natës.

N'agim, liqeni zgjohet si nji trup,
që sapo ka kujtu dashtninë,
nji dridhje e lehtë i kalon mbi sipërfaqe,
si gishta që kërkojnë njani-tjetrin n'errësinë.

Drita lind ngadalë, si nji rrëfim i thellë,
e pemët, t'veshuna me fustanin e blertë,
t'modës stinës së re,
janë vajza që kanë hedhun flokët mbi supe,
pa pyetun askand.

Çiftet ecin bregut pranë ujit,
jo si njerëz, por si dy gjysma zjarri
që përpiqen t'bahen nji flakë e vetme.
Fjalët e tyne treten n'ajër,
por trupat flasin nji gjuhë ma t'vjetër se qyteti.

Nji dorë mbi bel,
nji univers që rrotullohet pa zhurmë.
Valët përplasen butë n'breg,
si puthje t'përsërituna me durim,
si nji zemër që s'lodhet kurrë s'dashurumi.

Lulet shpërthejnë si sekrete t'zbulume:
t'kuqe si mëkatet e ambla,
t'verdha si xhelozia e diellit,
t'bardha si pafajësia që askush s'e beson ma.

Fluturat,
copëza andrrash me krahë,
vizatojnë n'ajër rrugët e dëshirës,
pa destinacion, pa frikë.

Zogjtë knojnë mbi, gjeth, lulnajë e ujë,
si dëshmitarë t'fshehtë t'çdo prekjeje,
ndërsa shpendët e liqenit rrëshqasin mbi valë,
si mendime që nuk duan t'kapen.

Dhe pastaj… perëndimi.
Dielli digjet mbi sipërfaqen e ujit,
si nji zemër që ka dashtun shumë gjatë.
Ngjyrat derdhen, portokalli, purpur, zjarr,
si nji puthje që zgjatet deri n'amshim.

Çiftet bahen hije,
por hijet e tyne bashkohen ma fort se trupat.
Nata i mbështjell,
si nji sekret që s'duhet tregu.

Dhe liqeni...
ai i di t'gjitha.
Ai run çdo psherëtimë, çdo shikim,
çdo dridhje t'padukshme,
si nji poezi që s'shkruhet kurrë,
por jeton përgjithmonë n'buzët e pranverës.